Hoeveel ideeën heb je al afgeschoten voordat ze de kans kregen iets te worden? Niet omdat ze slecht waren, maar omdat je alvast bedacht wat de markt, je collega’s of de buitenwereld ervan zouden vinden. Zo maak je een gedachte kleiner voordat je zelf hebt ontdekt hoe groot ze had kunnen worden.

Wat ik ondernemers gun, is de ruimte om een mogelijkheid te bekijken voordat ze haar kleiner maken. Even niet direct aanpassen aan de vermoedelijke reactie van de markt, het oordeel van collega’s of het beeld dat anderen van hen hebben. Eerst ontdekken wat de gedachte eigenlijk inhoudt.

Daarvoor hoef je je omgeving niet buiten te sluiten. Je kunt mensen juist betrekken omdat ze anders kijken dan jij. Maar als hun mogelijke afkeuring al bepaalt wat jij jezelf toestaat te bedenken, ben je hun oordeel aan het invullen voordat ze iets hebben gezegd.

“Don’t let the noise of others’ opinions drown out your own inner voice.”

— Steve Jobs www.theguardian.com

Let deze week daarom eens op het moment waarop je een idee bij jezelf afbreekt. Wat gebeurt daar? Is er een concrete reden om te stoppen, of voel je vooral de behoefte om weer op vertrouwd terrein te komen? Geef die ene gedachte vervolgens wat langer de ruimte. Schrijf haar op zoals ze kwam, voordat je haar netjes maakt voor de buitenwereld.

Je hoeft er niemand mee te imponeren. Je hoeft ook niet te bewijzen dat je een uitzonderlijk vrije geest bent. Dat lijkt me trouwens weer een behoorlijk vermoeiende opdracht. Je hoeft alleen nieuwsgierig genoeg te zijn om te onderzoeken wat je anders te snel had weggeduwd.

Misschien blijkt die gedachte nergens toe te leiden. Misschien ontstaat er iets waar je verder mee wil. Maar laat de uitkomst afhangen van wat je ontdekt, in plaats van een stemmetje dat al jaren de deur bewaakt.

Die meeglurende droomdieven mogen best iets vinden. Alleen hoeven ze niet iedere gedachte af te breken voordat jij haar hebt kunnen afmaken.

Deze tekst vormt de slotpagina van hoofdstuk 13 uit mijn nieuwe boek Ondernemen kan ook anders, dat later dit jaar verschijnt. Misschien is dat precies waar dit hoofdstuk moet eindigen: niet met mijn antwoord, maar met ruimte voor jouw volgende gedachte.